In de eerste twee delen van deze zomerserie vertelde Frank over de voorbereiding op een vliegreis en de weg van de luchthaven naar de vliegtuigstoel. Frank heeft Duchenne, is gek op reizen en heeft inmiddels de nodige vliegervaring opgedaan.

En dan zit je uiteindelijk in het vliegtuig. Je rolstoel is onderweg naar het bagageruim en de bestemming komt steeds dichterbij. Voor veel reizigers is dit het moment om achterover te leunen. Maar wanneer je volledig afhankelijk bent van een rolstoel, brengt ook de vlucht zelf uitdagingen met zich mee.

Frank weet inmiddels niet alleen hoeveel voorbereiding vliegen met een rolstoel vraagt, maar vooral ook waarom hij het tóch blijft doen. In dit laatste deel vertelt hij over de vlucht zelf, de praktische drempels én waarom reizen voor hem alle moeite waard blijft.

💬 Frank vertelt:

Een vliegtuigstoel is geen rolstoel
Een eigen rolstoel is aangepast aan je lichaam. Een vliegtuigstoel vanzelfsprekend niet. Zeker tijdens lange vluchten kan dat volgens Frank behoorlijk pittig zijn. Hij probeert het zichzelf daarom zo comfortabel mogelijk te maken. Zijn eigen zitkussen gaat mee, net als bijvoorbeeld een nekkussen. Regelmatig van houding veranderen kan helpen om de druk op het lichaam te verdelen. Voor mensen die snel koud worden, kan ook een extra deken prettig zijn. Het zijn relatief kleine dingen, maar tijdens een lange vlucht kunnen ze verschil maken.

En als je naar het toilet moet?
Een ander praktisch probleem is het toilet aan boord. In grotere vliegtuigen is vaak een smalle gangpadrolstoel aanwezig waarmee iemand naar het toilet kan worden gebracht. Maar daarmee is het toilet nog niet automatisch toegankelijk. Het cabinepersoneel kan ondersteunen bij het verplaatsen, maar niet bij persoonlijke verzorging. Bovendien zijn vliegtuigtoiletten klein. Wat mogelijk is, hangt daarom sterk af van iemands beperking. Frank adviseert om daar vóór het boeken al over na te denken en bij de luchtvaartmaatschappij na te vragen welke mogelijkheden er tijdens de vlucht zijn.

Na de landing begint het wachten
En dan land je. Waar de meeste passagiers hun tas pakken en het vliegtuig verlaten, blijft Frank nog even zitten. Eerst moeten de andere passagiers uitstappen en moet de assistentieverlening aanwezig zijn om hem weer uit het vliegtuig te helpen. Daarna volgt opnieuw de transfer via het smalle gangpadrolstoeltje. En dan komt het moment waar Frank na iedere vlucht naar uitkijkt: zijn eigen rolstoel terugzien. Werkt alles nog? Is er niets beschadigd? Frank controleert zijn rolstoel daarom direct. Eventuele schade moet zo snel mogelijk bij de luchtvaartmaatschappij worden gemeld.

Waarom dan toch vliegen?
Met zoveel voorbereiding, afhankelijkheid en onzekerheid kun je je afvragen: waarom zou je eraan beginnen? Voor Frank is het antwoord duidelijk. Omdat vliegen hem op plekken brengt waar hij anders niet zou komen. Hij reisde onder andere naar Curaçao, bezocht Yosemite National Park, Las Vegas en San Francisco en heeft alweer nieuwe reisplannen. Iedere vliegreis levert bovendien ervaring op. Je leert wat voor jou werkt, wat je de volgende keer anders wilt regelen en welke voorbereiding je nodig hebt. De drempels verdwijnen daarmee niet. Maar ze worden wel beter voorspelbaar. En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap uit Franks ervaringen. Toegankelijkheid betekent niet dat iemand zich maar moet aanpassen aan de drempels die er zijn. Tegelijkertijd hoeven die drempels niet altijd te bepalen welke ervaringen iemand wel of niet kan hebben. Voor Frank wegen de plekken die hij ziet en de herinneringen die hij maakt uiteindelijk zwaarder dan het geregel dat eraan voorafgaat.
Zoals hij het zelf mooi samenvat: de wereld is groter dan de drempels waar je overheen moet.

Terug naar nieuws