In het eerste deel van deze zomerserie vertelde Frank hoe hij zich voorbereidt op een vliegreis. Frank heeft Duchenne, is gek op reizen en laat zich door de uitdagingen die daarbij komen kijken niet zomaar tegenhouden.

De vlucht is geboekt, de voorbereidingen zijn getroffen en de koffers zijn gepakt. Dan breekt het moment aan waarop de reis echt begint: de luchthaven.
Voor Frank betekent dat niet alleen bagage inchecken en naar de gate gaan. Als je afhankelijk bent van een elektrische rolstoel, ziet de route van incheckbalie naar vliegtuigstoel er toch net wat anders uit. In dit tweede deel neemt Frank ons mee in dat proces.

💬 Frank vertelt:

Assistentie vanaf het begin
Wanneer je vooraf assistentieverlening hebt aangevraagd, meld je je op de luchthaven bij de daarvoor bestemde balie. Vanaf dat moment kan iemand je begeleiden tijdens het inchecken, de controles en uiteindelijk het boarden. Frank ervaart die ondersteuning als prettig. Niet alleen omdat je begeleiding krijgt, maar ook omdat degene die je begeleidt bekend is met de procedures op de luchthaven. Bij het inchecken kunnen daarnaast medische verklaringen of technische gegevens van hulpmiddelen worden gevraagd. Medische apparatuur die in de cabine nodig is, blijft bij je. Grote hulpmiddelen die niet mee de cabine in kunnen, worden apart ingecheckt.

Door de controles
Ook de veiligheidscontrole kan iedere keer anders verlopen. Frank heeft meegemaakt dat hulpmiddelen en bagage uitgebreid werden gecontroleerd, terwijl het op andere momenten veel sneller ging. Juist daarom helpt het hem om vooraf voldoende tijd in te plannen en de benodigde informatie bij de hand te hebben. Na de controles gaat de reis verder richting de gate. En daar komt voor veel rolstoelgebruikers misschien wel een van de spannendste onderdelen van de vliegreis: het instappen.

Van je eigen rolstoel naar de vliegtuigstoel
Rolstoelgebruikers boarden doorgaans voordat de overige passagiers instappen. Dat geeft tijd en ruimte om de transfer naar de vliegtuigstoel te maken. Bij het vliegtuig wordt Frank overgeplaatst naar een smalle rolstoel die door het gangpad van het vliegtuig past. Daarmee wordt hij naar zijn stoel gebracht. Daar volgt opnieuw een transfer. Dat betekent ook dat hij zijn eigen elektrische rolstoel moet achterlaten. En juist die rolstoel is volledig aangepast aan zijn lichaam en voor Frank onmisbaar in zijn dagelijks leven.

Je rolstoel uit handen geven
Terwijl Frank wordt geholpen met instappen, maakt een reisgenoot zijn elektrische rolstoel gereed voor vervoer in het bagageruim. Losse en kwetsbare onderdelen worden verwijderd of beschermd en de rolstoel wordt volgens de voorschriften uitgeschakeld. Frank laat daarnaast informatie achter voor het grondpersoneel, bijvoorbeeld over hoe de rolstoel op de vrijloop kan worden gezet. Het blijft een bijzonder moment: je moet een hulpmiddel waarvan je volledig afhankelijk bent uit handen geven, zonder te kunnen zien wat ermee gebeurt.

Vertel wat jij nodig hebt
Ook bij de transfer zelf benadrukt Frank hoe belangrijk communicatie is. Iedereen heeft andere mogelijkheden en andere ondersteuning nodig. Dat geldt niet alleen voor het grondpersoneel, maar ook voor het cabinepersoneel. Heb je weinig rompbalans? Gebruik je beademing? Heb je ondersteuning nodig om goed te kunnen zitten? Bespreek wat voor jou belangrijk is. Frank neemt bijvoorbeeld zijn eigen rolstoelkussen mee en gebruikt dit in de vliegtuigstoel. Zijn eigen rolstoel is immers volledig op zijn lichaam afgestemd; een vliegtuigstoel niet. Een vliegreis met een rolstoel vraagt daardoor om meer overdrachtsmomenten en meer afhankelijkheid van anderen. Weten wat je nodig hebt en dat duidelijk kunnen aangeven, kan daarin een groot verschil maken. En dan, na alle voorbereidingen en transfers, kan de reis eindelijk echt beginnen.

Maar hoe is het eigenlijk om vervolgens uren in een vliegtuigstoel te zitten als je normaal volledig afhankelijk bent van je rolstoel? Daar vertelt Frank in het laatste deel van deze reeks meer over.

Terug naar nieuws